Bovenstaande afbeelding van Weegee is te zien in het FOAM in Amsterdam. Afgelopen week zijn we daar geweest en hebben we een gedeelte van de expositie gezien. Erg leuk. We hebben vooral naar de verhalen in de foto’s gekeken. Wat zie je en wat heeft het voor betekenis?  Dit als voorbereiding op het maken van een eigen podcast.

Het tweede gedeelte van de dag hebben we in groepen van twee aan de hand van een foto zelf een verhaal bij een beeld gemaakt dmv een podcast. Veel tijd was er niet voor, maar dat maakt het juist allemaal wat makkelijker. Als je lang gaat nadenken dan kom je er niet uit namelijk. Gewoon doen wat in je opkomt is het beste.  Het idee van de FOAM is dat zij door middel van podcast fotoverhalen gaan verzamelen. Iedereen kan zijn eigen interpretatie/ verhaal bij een foto maken. Zo komen mensen meer te weten over hoe je naar foto’s in het museum kijkt en welke vragen je kan stellen om meer over de foto te weten.

Ik vond het verbazingwekkend makkelijk om een podcast te maken en leuk om te doen. Alleen vond ik het wel jammer dat we deze dag niet eerder in de module hebben gehad. Het geeft je een heel goed beeld van wat je met podcast kan en hoe makkelijk het is.

Na de workshop kwamen er nog twee mensen van de nachtverhalen praten over hoe zij omgaan met podcast. Nachtverhalen in ontstaan vanuit n8 van het musem. Het idee is dat mensen meer bij musea worden betrokken door een podcast te maken van een museumstuk. Dit kan een fictief verhaal zijn, een verslag of een interview met de kunstenaar of met een bezoeker. Het idee vind ik op zich wel leuk. Maar het moet denk ik wel verwerkt worden in een workshop voor scholen. Dan wordt er echt iets nuttigs mee gedaan. Op dit moment is het nog niet echt ergens aan gelinkt en wordt er nog maar heel weinig van gebruik gemaakt. Misschien ook doordat het nog niet zo lang bestaat? In ieder geval hebben ze nog een ander probleem en dat is dat ze geen / weinig financiele middelen hebben.

Wellicht dat het over een paar jaar een goede toevoeging voor educatieve doeleinden is in musea. Op dit moment vond ik het nog wat mager.

Helaas kon ik, door onvoorziene omstandigheden, niet bij het college aanwezig zijn van Antenna Audio. Om toch een beeld te krijgen van wat zij doen en maken heb ik ze gegoogled en heb ik op andere weblogs van medeklasgenoten gekeken om te zien wat ik heb gemist. Antenna Audio blijkt wereldwijd marktleider te zijn op het gebied van audio en multimediatours. “Musea, kerken en andere culturele instellingen komen tot leven door de gesproken teksten, muziek, foto’s, video’s en geluidseffecten.” Tijdens het college heeft Gus veel voorbeelden gegeven van verschillende podcasts in musea en wat het effect van deze podcasts is.

Zelf heb ik in Madrid in het Prada ongeveer 8 uur rondgelopen met een podcast op mn hoofd. Niet iets wat ik altijd doe omdat ik het behoorlijk asiocaal vind om me af te sluiten voor mn vrienden die ook mee zijn. Maar in dit geval was ik alleen en ja.. je moet toch wat. De tour was in het engels en werd verteld door een bekakte engelse dame. Mn engels was naderhand keurig en perfect, maar dat woog niet op tegen het feit dat het behoorlijk saaie teksten waren. Het had mij leuker geleken een kindertour te volgen waar veel meer stemmetjes e.d. in zitten. Dan kan je nog lachen om de manier waarop een stem (figuur) naar bepaalde kunstvoorwerpen kijkt. Maar goed vast niet iedereen heeft hier behoefte aan.

Toch lijkt het me geen gek idee om ook voor volwassenen audiotours te ontwikkelen met karakters erin verwerkt. Het wordt dan misschien meer een hoorspel, maar dat blijft denk ik toch veel meer in je hoofd hangen en de tour wordt meer een belevenis. Net zoals bij de audiotour van het Instituut voor Ongeschreven Verhalen het geval is. Ik vind het leuk om bij de anderen te lezen dat er van één tour vaak meerdere versies worden gemaakt. Ik denk zeker dat hier een markt voor is en dat bezoekers graag naar een audiotour willen luisteren, waardoor ze andere tegen kunstvoorwerpen aan kunnen kijken.

Renate Stapelbroek is van het Stadsarchief Dordrecht (DIEP) en houdt zich bezig met het verzamelen van verhalen in de Dordrechtse samenleving. Erg interessant om te zien hoe zij op een compleet andere manier dan Edy aan verhalen is gekomen. Edy heeft vooral de mensen met elkaar laten praten, terwijl Renate een voor de cultuurdragers bekende instantie erbij heeft betrokken om vertrouwen te krijgen. Er is zelfs een burgemeester uit Turkije bij gevraagd om de Nederlandse Turken in te laten zien dat hun verhaal van belang is en er wat toe doen.

Renate heeft zich de vraag gesteld hoe de verhalen zichtbaar gemaakt konden worden. Een heel belangrijke vraag, waar ik zelf ook al mee zat. Hoe houdt je het blijvend en continue. Op deze vraag had ze helaas nog geen antwoord. Ze zijn bezig om films op een YouTube-achtige manier te gaan presenteren, waarbij privacy natuurlijk een probleem vormt. Hiermee bereik je in ieder geval wel je publiek en zeker een jonger publiek. Wellicht dat de films in een context geplaatst moeten worden, zodat er meteen een samenhang is voor de kijker. Zomaar losse filmpjes plaatsen heeft geen zin denk ik. Daar zijn maar weinig mensen in geïnteresseerd. Renate gaf de opmerking dat dit project vooral voor de langere termijn interessant is en niet voor kortere termijn. Het is nog geen herinnering of verleden, het is allemaal te dichtbij. Daar ben ik het mee eens. Een laatste opmerking die zij gaf was dat veel culturen hun tradities niet op film of foto vast leggen en daar ook geen waarde aan hechten. Zij geven hun tradities op een andere manier door bijvoorbeeld van mond tot mond of door elkaar na te doen en elkaar mee te helpen. Vooral de Nederlanders willen alles vastleggen en bewaren. Maar is dat wel nodig? Waarom willen we alles bewaren en persé vastleggen?

Edy Seriese heeft afgelopen donderdag een gastcollege gegeven over het Indisch HerinneringsCentrum, waarvan ze initiatiefnemer is. Het probleem met mensen die een verhaal vertellen is dat ze vaak de helft vergeten te vertellen, zo bleek uit haar verhaal. Of ze vertellen alleen datgene wat je graag wilt horen en mist dan de echte herinneringen van iemand. Edy heeft een aantal tips gegeven waardoor je deze echte herinneringen bij mensen naar boven kan halen. Daarna heeft ze laten zien hoe dat in de praktijk werkt aan de hand van een dvd, van kokende indische vrouwen. Een zeer geslaagd project lijkt mij, omdat je aan de mensen ziet hoe veel plezier ze eraan hebben. Ze voelen zich op hun gemak en daardoor komen de verhalen naar boven. Wel denk ik dat (zoals met zoveel DST-projecten) maar een kleine groep mensen geïnteresseerd is in deze verhalen. Ik vraag me vaak af: wat moeten we ermee? Bewaren voor later of vooral toch om herinneringen op te halen? Dit is nog steeds een vraag die in mijn hoofd blijft rondspoken. Is dit een nieuwe manier van cultuuroverdracht? Dat zeker wel denk ik, maar wie gaat er gebruik van maken? Misschien is dat iets wat de tijd ons zal leren.

Vandaag kwam Mila Ernst van het Amsterdams Historisch Museum (AHM) wat vertellen over communities en het project “het Geheugen van Oost“. Gister heb ik hier mijn mening over gegeven. Het project is in 2004 vanuit het AHM opgezet naar aanleiding van een expositie over Oost. Het project liep zodanig goed dat men ervoor gekozen heeft het Geheugen van Oost door te laten lopen. Sinds 2004 is er niet veel aan de website veranderd, wat mij inderdaad al was opgevallen.

Het Geheugen van Oost doet dienst als een community. Wat is een community dan eigenlijk? Na een rondje langs de studenten kwamen daar de volgende termen uit: een wereld op zich, info en kennisdeling, iedereen is auteur, massaal, sociale verbondenheid, gedeelde interesse, platform en gelijkwaardigheid. Als dit wordt teruggelinkt naar het Geheugen van Oost valt op dat veel termen van toepassing zijn. Op een paar na, waarvan de opvallendste: iedereen is auteur. Binnen het project is namelijk geen mogelijkheid om direct zelf verhalen toe te voegen. Voordelen daarvan:

• alleen verhalen die interessant genoeg zijn worden gepubliceerd
• schrijffouten worden eruit gehaald
• goede controle over het project

Nadelen:

• hogere drempel om verhaal te schrijven
• niet de buurtbewoners, maar de redactie bepaald inhoud

Naar mijn mening is het goed dat er een redactie achter zit om zo een bepaald niveau te blijven handhaven. Maar het zou goed zijn als er ook een gedeelte is waar geen redactie overheen gaat. Een soort van hyves-gebeuren waar mensen een profiel aan maken waar favoriete verhalen, filmpjes, eigen verhalen etc. op terug te vinden zijn. Op die manier kunnen mensen makkelijk op elkaar reageren of contact zoeken. Onder aan een verhaal een doorlinkmogelijkheid geven naar het profiel van de schrijver/verteller geeft ook weer tal van mogelijkheden. Er zijn dan twee mogelijkheden: heel diep op verhalen ingaan (dmv geredigeerde verhalen) of alleen even gluren bij de buren (profielen).

Naast deze aanvulling op de bestaande website is het denk ik heel belangrijk je publiek fysiek te blijven benaderen. Samenwerking zoeken met scholen, deelraden, winkels in de buurt geeft mogelijkheden om mensen naar de site te trekken. Goede (maar geen opdringerige) reclame maken. Laten zien dat je bestaat. Kleine initiatieven die nu al gedaan worden moeten blijven bestaan zoals: de stoel op de braderie, wandelingen door de buurt etc. En als laatste moet echt de lay-out van de site aangepast worden. Zorg dat er meer interactieve mogelijkheden zijn en filmpjes gemaakt door bewoners, leerlingen etc.