Bovenstaande afbeelding van Weegee is te zien in het FOAM in Amsterdam. Afgelopen week zijn we daar geweest en hebben we een gedeelte van de expositie gezien. Erg leuk. We hebben vooral naar de verhalen in de foto’s gekeken. Wat zie je en wat heeft het voor betekenis?  Dit als voorbereiding op het maken van een eigen podcast.

Het tweede gedeelte van de dag hebben we in groepen van twee aan de hand van een foto zelf een verhaal bij een beeld gemaakt dmv een podcast. Veel tijd was er niet voor, maar dat maakt het juist allemaal wat makkelijker. Als je lang gaat nadenken dan kom je er niet uit namelijk. Gewoon doen wat in je opkomt is het beste.  Het idee van de FOAM is dat zij door middel van podcast fotoverhalen gaan verzamelen. Iedereen kan zijn eigen interpretatie/ verhaal bij een foto maken. Zo komen mensen meer te weten over hoe je naar foto’s in het museum kijkt en welke vragen je kan stellen om meer over de foto te weten.

Ik vond het verbazingwekkend makkelijk om een podcast te maken en leuk om te doen. Alleen vond ik het wel jammer dat we deze dag niet eerder in de module hebben gehad. Het geeft je een heel goed beeld van wat je met podcast kan en hoe makkelijk het is.

Na de workshop kwamen er nog twee mensen van de nachtverhalen praten over hoe zij omgaan met podcast. Nachtverhalen in ontstaan vanuit n8 van het musem. Het idee is dat mensen meer bij musea worden betrokken door een podcast te maken van een museumstuk. Dit kan een fictief verhaal zijn, een verslag of een interview met de kunstenaar of met een bezoeker. Het idee vind ik op zich wel leuk. Maar het moet denk ik wel verwerkt worden in een workshop voor scholen. Dan wordt er echt iets nuttigs mee gedaan. Op dit moment is het nog niet echt ergens aan gelinkt en wordt er nog maar heel weinig van gebruik gemaakt. Misschien ook doordat het nog niet zo lang bestaat? In ieder geval hebben ze nog een ander probleem en dat is dat ze geen / weinig financiele middelen hebben.

Wellicht dat het over een paar jaar een goede toevoeging voor educatieve doeleinden is in musea. Op dit moment vond ik het nog wat mager.

Helaas kon ik, door onvoorziene omstandigheden, niet bij het college aanwezig zijn van Antenna Audio. Om toch een beeld te krijgen van wat zij doen en maken heb ik ze gegoogled en heb ik op andere weblogs van medeklasgenoten gekeken om te zien wat ik heb gemist. Antenna Audio blijkt wereldwijd marktleider te zijn op het gebied van audio en multimediatours. “Musea, kerken en andere culturele instellingen komen tot leven door de gesproken teksten, muziek, foto’s, video’s en geluidseffecten.” Tijdens het college heeft Gus veel voorbeelden gegeven van verschillende podcasts in musea en wat het effect van deze podcasts is.

Zelf heb ik in Madrid in het Prada ongeveer 8 uur rondgelopen met een podcast op mn hoofd. Niet iets wat ik altijd doe omdat ik het behoorlijk asiocaal vind om me af te sluiten voor mn vrienden die ook mee zijn. Maar in dit geval was ik alleen en ja.. je moet toch wat. De tour was in het engels en werd verteld door een bekakte engelse dame. Mn engels was naderhand keurig en perfect, maar dat woog niet op tegen het feit dat het behoorlijk saaie teksten waren. Het had mij leuker geleken een kindertour te volgen waar veel meer stemmetjes e.d. in zitten. Dan kan je nog lachen om de manier waarop een stem (figuur) naar bepaalde kunstvoorwerpen kijkt. Maar goed vast niet iedereen heeft hier behoefte aan.

Toch lijkt het me geen gek idee om ook voor volwassenen audiotours te ontwikkelen met karakters erin verwerkt. Het wordt dan misschien meer een hoorspel, maar dat blijft denk ik toch veel meer in je hoofd hangen en de tour wordt meer een belevenis. Net zoals bij de audiotour van het Instituut voor Ongeschreven Verhalen het geval is. Ik vind het leuk om bij de anderen te lezen dat er van één tour vaak meerdere versies worden gemaakt. Ik denk zeker dat hier een markt voor is en dat bezoekers graag naar een audiotour willen luisteren, waardoor ze andere tegen kunstvoorwerpen aan kunnen kijken.

Afgelopen zondag was het een prima dag om een dst-project on the spot uit te proberen. Ik ben gaan zoeken naar iets dat redelijk bij mij in de buurt was en ben uitgekomen bij het Instituut voor Ongeschreven Geschiedenis een audiotour van Bente Hamel/Radiomakers Desmet. Voor de audiotour moet je naar de Westergasfabriek in Amsterdam, aldaar begin je bij de bakkerswinkel. Het idee is als volgt: er loopt een onderzoeker op het terrein die iets aan het doen is met gekke apparaten, zo wordt verteld. Het blijkt dat hij met die apparaten een soort van tijdssprongen kan maken waardoor je ziet wat er vroeger op een bepaalde locatie heeft afgespeeld of wat daar stond of gebeurde. Al luisterend en wandelend krijg je allerlei leuke feitjes te weten over de Westergasfabriek. Deels is het educatief en deels entertainment waardoor het verhaal leuk blijft om te luisteren en waardoor je nieuwsgierig bent naar het volgende punt. Wat zou daar gebeurt zijn?

Zelf vond ik de audiotour wel aardig, maar wel kort (half uur). Leuke aspecten van de audiotour vond ik de feitjes over de Westergasfabriek. Ik had daar graag nog wat meer van willen horen. Bij deze audiotour hoor je geluiden van machines, water etc. waardoor een bepaalde tijd of gebeurtenis tot leven wordt gebracht. Het is aan de luisteraar zijn fantasie overgelaten om voor te stellen hoe dat het er op dat terrein uit moet hebben gezien. Ik vond dit erg leuk om te doen en ik denk ook dat kinderen met hun fantasie de mooiste dingen kunnen bedenken. Maar ook kan ik me voorstellen dat sommige mensen hier helemaal niets aan vinden. Die hebben liever meer concrete objecten en voorwerpen waarbij ze direct zien waar het over gaat.

Verder had ik nog één klein negatief puntje. De audiotour is bedoeld voor iedereen tussen de 10 en 100 jaar. Maar de manier waarop het verhaal wordt verteld en is ingesproken vond ik toch meer voor kinderen dan voor ouderen. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen dit leuk vind en ik vroeg me vooral af: Wat is het doel van deze audiotour? Educatie, entertainment? Of niets van dit alles, maar gewoon een leuke audiotour om je een half uur mee te vermaken. In ieder geval heb ik mij zeker vermaakt en ben ik weer een paar feitjes wijzer geworden.

Akelig koud was het op 21 december. Een dag waarop je het liefst binnen blijft met een grote kop warme chocolademelk met slagroom, maar wij hadden andere dingen te doen. Bij Imagine IC hebben we één van de Track & Trails gedaan door Amsterdam Zuidoost. In samenwerking met SKOR en Imagine IC creëerden kunstenaars, gevoed door de verhalen van buurtbewoners, wandel- en fietsroutes langs interessante plekken in het Stadsdeel. Met een PDA in de hand en koptelefoon in je oren loop je door Zuidoost en wanneer je op een bepaald punt bent wordt een verhaal door een bewoner verteld. We hebben niet de hele route gedaan omdat het echt tè koud was.

Het leuke aan deze manier van vertellen is dat je op een andere manier tegen het stadsdeel aan gaat kijken. Je kan de wandeling geheel op eigen gelegenheid doen en beslissen wanneer je een verhaal wilt horen. Een aantal elementen die ik minder vond was (gek genoeg) de PDA waarop de plekken met verhalen zijn te zien, maar waar ook filmpjes op afgespeeld werden gedurende een verhaal. Het vasthouden van de PDA was niet handig met dikke handschoenen aan, wellicht dat dit bij mooier weer geen probleem is. En tijdens het luisteren naar verhalen keek ik meer naar de omgeving dan naar het filmpje. Ik vond dit dan ook geen toegevoegde waarde hebben. Wat ik ook tegenstrijdig is dat wij onderweg bordjes tegenkwamen waarop stond dat je op je spullen moest letten ivm diefstal. Loop je daar met een flashy PDA in de rondte.

Over het algemeen ben ik er positief over en wie weet dat ik in de zomer een fietsroute ga doen. Ik ben wel benieuwd wat Amsterdam Zuidoost nog meer te bieden heeft.

Via ImagineIC ben ik op de site gekomen van Eerste Hulp Bij Herinneringen. Ik vond dit erg interessant omdat het over littekens gaat. Wij wilden ons project in eerste instantie daarover doen, maar het leek ons niet interessant genoeg voor ons DST-project. Nu, met deze site is het tegendeel bewezen. Op een luchtige manier kan je hier verhalen horen van mensen met een litteken. Soms hele kleine en soms meer zichtbare littekens.

Op de vraag naar littekens uit de jeugd komen associaties los die veel meer vertellen dan de feitelijke gebeurtenis die het litteken tot gevolg had. Stichting Cut-n-paste heeft een collectie littekenverhalen verzamelt op plaatsen waar mensen samenkomen. Voor de ontmoetingen is een theatrale presentatie gecreëerd, een bus inclusief arts en verpleegkundige, die de littekens en het verhaal digitaal vastleggen. Want littekens vervagen, en als niemand ernaar vraagt verdwijnt ook de herinnering. De mensen zijn tijdens festivals of buurtfeesten geïnterviewd en op de foto gezet. Op de website klik je op een lichaamsdeel van een getekend mens (hoofd, armen, knie of teen en handen), waarna je op een foto kan klikken van iemand die haar of zijn verhaal verteld.

Een heel leuk concept en goed uitvoerbaar. De combinatie met theater vind ik en extra leuke toevoeging. Het enige nadeel is dat de website erg traag is en niet optimaal werkt. Woorden vallen soms weg, waardoor je niet ziet wat de mogelijkheden van de sites en sommige knoppen werken geheel niet. Ook hierbij vraag ik mij af wie er naar komt kijken, behalve dan de mensen die geïnterviewd zijn en hun nabije familie en vrienden. Verder is het niet mogelijk om te reageren op verhalen of om je eigen verhaal te voegen. Maar in dit geval is dat denk ik ook niet nodig. Het is vooral leuk om verhalen te lezen en soms dingen te herkennen. Wie is er nou niet eens gevallen van een hekje, wip, schommel toen die klein was?

Renate Stapelbroek is van het Stadsarchief Dordrecht (DIEP) en houdt zich bezig met het verzamelen van verhalen in de Dordrechtse samenleving. Erg interessant om te zien hoe zij op een compleet andere manier dan Edy aan verhalen is gekomen. Edy heeft vooral de mensen met elkaar laten praten, terwijl Renate een voor de cultuurdragers bekende instantie erbij heeft betrokken om vertrouwen te krijgen. Er is zelfs een burgemeester uit Turkije bij gevraagd om de Nederlandse Turken in te laten zien dat hun verhaal van belang is en er wat toe doen.

Renate heeft zich de vraag gesteld hoe de verhalen zichtbaar gemaakt konden worden. Een heel belangrijke vraag, waar ik zelf ook al mee zat. Hoe houdt je het blijvend en continue. Op deze vraag had ze helaas nog geen antwoord. Ze zijn bezig om films op een YouTube-achtige manier te gaan presenteren, waarbij privacy natuurlijk een probleem vormt. Hiermee bereik je in ieder geval wel je publiek en zeker een jonger publiek. Wellicht dat de films in een context geplaatst moeten worden, zodat er meteen een samenhang is voor de kijker. Zomaar losse filmpjes plaatsen heeft geen zin denk ik. Daar zijn maar weinig mensen in geïnteresseerd. Renate gaf de opmerking dat dit project vooral voor de langere termijn interessant is en niet voor kortere termijn. Het is nog geen herinnering of verleden, het is allemaal te dichtbij. Daar ben ik het mee eens. Een laatste opmerking die zij gaf was dat veel culturen hun tradities niet op film of foto vast leggen en daar ook geen waarde aan hechten. Zij geven hun tradities op een andere manier door bijvoorbeeld van mond tot mond of door elkaar na te doen en elkaar mee te helpen. Vooral de Nederlanders willen alles vastleggen en bewaren. Maar is dat wel nodig? Waarom willen we alles bewaren en persé vastleggen?

Vandaag kwam Mila Ernst van het Amsterdams Historisch Museum (AHM) wat vertellen over communities en het project “het Geheugen van Oost“. Gister heb ik hier mijn mening over gegeven. Het project is in 2004 vanuit het AHM opgezet naar aanleiding van een expositie over Oost. Het project liep zodanig goed dat men ervoor gekozen heeft het Geheugen van Oost door te laten lopen. Sinds 2004 is er niet veel aan de website veranderd, wat mij inderdaad al was opgevallen.

Het Geheugen van Oost doet dienst als een community. Wat is een community dan eigenlijk? Na een rondje langs de studenten kwamen daar de volgende termen uit: een wereld op zich, info en kennisdeling, iedereen is auteur, massaal, sociale verbondenheid, gedeelde interesse, platform en gelijkwaardigheid. Als dit wordt teruggelinkt naar het Geheugen van Oost valt op dat veel termen van toepassing zijn. Op een paar na, waarvan de opvallendste: iedereen is auteur. Binnen het project is namelijk geen mogelijkheid om direct zelf verhalen toe te voegen. Voordelen daarvan:

• alleen verhalen die interessant genoeg zijn worden gepubliceerd
• schrijffouten worden eruit gehaald
• goede controle over het project

Nadelen:

• hogere drempel om verhaal te schrijven
• niet de buurtbewoners, maar de redactie bepaald inhoud

Naar mijn mening is het goed dat er een redactie achter zit om zo een bepaald niveau te blijven handhaven. Maar het zou goed zijn als er ook een gedeelte is waar geen redactie overheen gaat. Een soort van hyves-gebeuren waar mensen een profiel aan maken waar favoriete verhalen, filmpjes, eigen verhalen etc. op terug te vinden zijn. Op die manier kunnen mensen makkelijk op elkaar reageren of contact zoeken. Onder aan een verhaal een doorlinkmogelijkheid geven naar het profiel van de schrijver/verteller geeft ook weer tal van mogelijkheden. Er zijn dan twee mogelijkheden: heel diep op verhalen ingaan (dmv geredigeerde verhalen) of alleen even gluren bij de buren (profielen).

Naast deze aanvulling op de bestaande website is het denk ik heel belangrijk je publiek fysiek te blijven benaderen. Samenwerking zoeken met scholen, deelraden, winkels in de buurt geeft mogelijkheden om mensen naar de site te trekken. Goede (maar geen opdringerige) reclame maken. Laten zien dat je bestaat. Kleine initiatieven die nu al gedaan worden moeten blijven bestaan zoals: de stoel op de braderie, wandelingen door de buurt etc. En als laatste moet echt de lay-out van de site aangepast worden. Zorg dat er meer interactieve mogelijkheden zijn en filmpjes gemaakt door bewoners, leerlingen etc.

De website buurtboeken.nl gaat net als het Geheugen van Oost over een buurt. Dit keer gaat het over de Oostelijke binnenstad met de postcode 1018 en de site heet buurtboeken.nl. Een buurtboek zwerft door de buurt. Bewoners schrijven er hun verhaal in en illustreren dat. Daarna geven ze het door aan hun buren of kennissen in de buurt. De verhalen komen uiteindelijk op de website buurtboeken.nl te staan. Opvallende zaken:

• het project is een initiatief van het wijkcentrum en een bewoonster
• er wordt gewerkt met een echt (tastbaar) boek
• de boeken zijn terug te zien en lezen in het wijkcentrum, maar ook op de website en er worden verhalen gepubliceerd in een gedrukt boek
• het maakt niet uit waarover je verhaal gaat als het maar over de buurt is
• vorm van het verhaal is niet bepaald, men kan schrijven, tekenen, schilderen of een foto erin plaatsen

Deze website vind ik veel toegankelijker voor een groter publiek. Ook het tastbare boek dat rondzwerft en waarin iedereen wat kan schrijven vind ik een goed idee. Daardoor komen denk ik meer mensen met het boek in aanraking om hun verhaal te vertellen. Verder vind ik dat de website erg overzichtelijk is en fris oogt. Op deze site ben ik veel aan het rondsnuffelen geweest naar verhalen en anekdotes. Dit kwam mede omdat de verhalen heel divers zijn en niet alleen maar over vroeger gaan. Alledaagse dingen komen aan de orde. Heel leuk om te lezen, mede omdat je jezelf erin herkent denk ik.

Vandaag heb ik op rondgesnuffeld op de website Het geheugen van Oost. Ik had er al zo vaak over gehoord en ik woon zelf in oost, dus het werd wel eens tijd dat ik zelf ging kijken. Het geheugen van Oost omschrijft zichzelf als volgt: een website waar gewone, alledaagse herinneringen en verhalen van buurtbewoners worden verzameld en verteld door gemotiveerde vrijwilligers. Aan de hand van deze persoonlijke verhalen en foto’s wordt Amsterdam Oost van vroeger tot nu levendig in beeld gebracht.

Er zijn een paar dingen die mij opvielen aan de website:

• de site bevat vooral verhalen van blanken ondanks dat men streeft naar de sociale integratie en maatschappelijke participatie van diverse doelgroepen
• de site wordt door vrijwilligers aangevuld met nieuwe verhalen
• vooral verhalen van vroeger zijn terug te vinden, waardoor het lijkt alsof de site op ouderen gericht is
• er kanvia de site gereageerd worden op verhalen, maar het is niet mogelijk direct een eigen verhaal toe te voegen

Als bewoner van Oost voelde ik mij niet aangetrokken door de website, maar misschien heeft dat te maken met mijn leeftijd. Ik vind het even leuk om een aantal verhalen te lezen, maar al gauw ging het mij vervelen.

Het geheugen van Oost werkt ook samen met mensen die moeite hebben om weer deel te nemen aan de maatschappij. Ik denk dat een project als deze daar zeker van nut kan zijn, net als voor bijvoorbeeld ouderen.

De website zelf vind ik vrij kaal en onoverzichtelijk. Ik krijg niet het idee dat er nog meer gebeurt naast deze website. Het blijft allemaal erg plat. Geen echte verdieping. Een gedeelte voor jongeren en studenten toevoegen zou denk ik al veel schelen. Dan gaat de buurt echt leven. Nu vind ik het te veel gericht op het verleden.