Via ImagineIC ben ik op de site gekomen van Eerste Hulp Bij Herinneringen. Ik vond dit erg interessant omdat het over littekens gaat. Wij wilden ons project in eerste instantie daarover doen, maar het leek ons niet interessant genoeg voor ons DST-project. Nu, met deze site is het tegendeel bewezen. Op een luchtige manier kan je hier verhalen horen van mensen met een litteken. Soms hele kleine en soms meer zichtbare littekens.
Op de vraag naar littekens uit de jeugd komen associaties los die veel meer vertellen dan de feitelijke gebeurtenis die het litteken tot gevolg had. Stichting Cut-n-paste heeft een collectie littekenverhalen verzamelt op plaatsen waar mensen samenkomen. Voor de ontmoetingen is een theatrale presentatie gecreëerd, een bus inclusief arts en verpleegkundige, die de littekens en het verhaal digitaal vastleggen. Want littekens vervagen, en als niemand ernaar vraagt verdwijnt ook de herinnering. De mensen zijn tijdens festivals of buurtfeesten geïnterviewd en op de foto gezet. Op de website klik je op een lichaamsdeel van een getekend mens (hoofd, armen, knie of teen en handen), waarna je op een foto kan klikken van iemand die haar of zijn verhaal verteld.
Een heel leuk concept en goed uitvoerbaar. De combinatie met theater vind ik en extra leuke toevoeging. Het enige nadeel is dat de website erg traag is en niet optimaal werkt. Woorden vallen soms weg, waardoor je niet ziet wat de mogelijkheden van de sites en sommige knoppen werken geheel niet. Ook hierbij vraag ik mij af wie er naar komt kijken, behalve dan de mensen die geïnterviewd zijn en hun nabije familie en vrienden. Verder is het niet mogelijk om te reageren op verhalen of om je eigen verhaal te voegen. Maar in dit geval is dat denk ik ook niet nodig. Het is vooral leuk om verhalen te lezen en soms dingen te herkennen. Wie is er nou niet eens gevallen van een hekje, wip, schommel toen die klein was?
Filed under: digital storytelling, test | getagged: audio, Digital Story Telling, Littekens
Hallo Débora,
Wat een bijzonder project. Ik vind het moeilijk om een goede reactie te geven, maar het is erg interessant om te zien/horen. Voor mijn gevoel worden littekens uit het ‘akelige’ hoekje gehaald, en misschien wel meer gewaardeerd, als echt stukje van jezelf, en hoe jij die persoon geworden bent die je nu bent. Misschien draaf ik door.
Interessant om te lezen dat men aan mensen/verhalen komt door op (buurt)festivals actief te zijn. Eigenlijk is dat wel een goede vondst, en ik denk dat sommige mensen misschien sneller zullen reageren, dan wanneer er bijvoorbeeld een oproep in de krant o.i.d. is.
Toch vraag ik me wel af hoe het zit met privacy, omdat je je vrij letterlijk bloot geeft, en in hoeverre zal de verteller (de persoon met het litteken) iemand op een festival vertrouwen, dat het niet in de verkeerde handen terecht komt?
Bedankt voor het delen.