Edy Seriese heeft afgelopen donderdag een gastcollege gegeven over het Indisch HerinneringsCentrum, waarvan ze initiatiefnemer is. Het probleem met mensen die een verhaal vertellen is dat ze vaak de helft vergeten te vertellen, zo bleek uit haar verhaal. Of ze vertellen alleen datgene wat je graag wilt horen en mist dan de echte herinneringen van iemand. Edy heeft een aantal tips gegeven waardoor je deze echte herinneringen bij mensen naar boven kan halen. Daarna heeft ze laten zien hoe dat in de praktijk werkt aan de hand van een dvd, van kokende indische vrouwen. Een zeer geslaagd project lijkt mij, omdat je aan de mensen ziet hoe veel plezier ze eraan hebben. Ze voelen zich op hun gemak en daardoor komen de verhalen naar boven. Wel denk ik dat (zoals met zoveel DST-projecten) maar een kleine groep mensen geïnteresseerd is in deze verhalen. Ik vraag me vaak af: wat moeten we ermee? Bewaren voor later of vooral toch om herinneringen op te halen? Dit is nog steeds een vraag die in mijn hoofd blijft rondspoken. Is dit een nieuwe manier van cultuuroverdracht? Dat zeker wel denk ik, maar wie gaat er gebruik van maken? Misschien is dat iets wat de tijd ons zal leren.
Filed under: gastcollege | getagged: Edy Seriese, Indisch Herrineringcentrum
Misschien is het gewoon om de herinnering vast te leggen. Dit is ons cultureel erfgoed. En wie die dvd gaan bekijken… is dat niet met veel de vraag? Als iemand een database maakt over cultureel erfgoed met schilderijen o.i.d., trekt dat ook alleen de geïnteresseerden denk ik.