DIEP

Renate Stapelbroek is van het Stadsarchief Dordrecht (DIEP) en houdt zich bezig met het verzamelen van verhalen in de Dordrechtse samenleving. Erg interessant om te zien hoe zij op een compleet andere manier dan Edy aan verhalen is gekomen. Edy heeft vooral de mensen met elkaar laten praten, terwijl Renate een voor de cultuurdragers bekende instantie erbij heeft betrokken om vertrouwen te krijgen. Er is zelfs een burgemeester uit Turkije bij gevraagd om de Nederlandse Turken in te laten zien dat hun verhaal van belang is en er wat toe doen.

Renate heeft zich de vraag gesteld hoe de verhalen zichtbaar gemaakt konden worden. Een heel belangrijke vraag, waar ik zelf ook al mee zat. Hoe houdt je het blijvend en continue. Op deze vraag had ze helaas nog geen antwoord. Ze zijn bezig om films op een YouTube-achtige manier te gaan presenteren, waarbij privacy natuurlijk een probleem vormt. Hiermee bereik je in ieder geval wel je publiek en zeker een jonger publiek. Wellicht dat de films in een context geplaatst moeten worden, zodat er meteen een samenhang is voor de kijker. Zomaar losse filmpjes plaatsen heeft geen zin denk ik. Daar zijn maar weinig mensen in geïnteresseerd. Renate gaf de opmerking dat dit project vooral voor de langere termijn interessant is en niet voor kortere termijn. Het is nog geen herinnering of verleden, het is allemaal te dichtbij. Daar ben ik het mee eens. Een laatste opmerking die zij gaf was dat veel culturen hun tradities niet op film of foto vast leggen en daar ook geen waarde aan hechten. Zij geven hun tradities op een andere manier door bijvoorbeeld van mond tot mond of door elkaar na te doen en elkaar mee te helpen. Vooral de Nederlanders willen alles vastleggen en bewaren. Maar is dat wel nodig? Waarom willen we alles bewaren en persé vastleggen?